Wat ik heb geleerd van dieptepunten

Ik heb altijd al een verwarring over het leven gehad. Ik ben iemand die erg gevoelig is. Daarbij heb ik hersenen die niet willen stoppen met denken en analyseren. Ik ben kritisch en hou ervan om alle kanten van een verhaal te bekijken en zoveel mogelijk in twijfel te trekken. Ik ben erg chaotisch en impulsief, maar ook sociaal en wil het liefst iedereen met zijn/haar problemen helpen. En daarbij, moet ik ook nog tijd vrij maken om met mezelf te dealen.

Ongeveer drie jaar geleden stapte mijn leven een soort achtbaan in. Ik ben iemand die altijd keihard moet vallen voordat ik iets opgeef. Ik kon mensen goed op afstand houden, daar lag ook zeker het probleem niet. Het probleem lag als ik mensen wel echt toeliet. Ik dacht altijd dat ik erg zelfverzekerd was, maar daarmee heeft het universum me goed op de proef gesteld. Ik begon vrienden te verliezen, mijn leven was chaotisch en ik zat in een liefdesrelatie, die ik nog een paar maanden geleden zou beschrijven als een liefdesrelatie waarin ik niet thuishoorde. Het voelde keer op keer weer voor mij alsof het leven te snel ging en ik elke keer net te laat was om er grip op te krijgen. Er gebeurde dingen die tegen mijn eigen principes ingingen en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Mijn eigenwaarde zakte steeds meer en ik vulde mezelf met gedachtes die negatief uitpakte voor mezelf en positief voor alle anderen. Ik gaf heel veel liefde, omdat ik dat eigenlijk heel erg graag in die mate terug wilde ontvangen. Ik geloof erin dat alles met een reden gebeurt, maar soms is dat iets wat je moeilijk kan beseffen als je midden in een dieptepunt zit. Want ja: wat zou hier in godsnaam de les van moeten zijn dan? Is eigenlijk alles wat er dan in mijn hoofd opkomt.

Toen ik eindelijk een punt kon zetten achter drie jaar van verwarring en een verloren gevoel in mij en over mijzelf, kreeg ik de kans als een derde persoon te relativeren wat er eigenlijk allemaal gebeurd is.

Verwachtingen van anderen

Een groot punt was dat ik heel graag aan de verwachtingen van de ander wilde voldoen, omdat ik diegene in mijn leven wilde houden. Ik deed dingen, buiten mijn eigen principes om, ik keurde dingen goed, die totaal niet bij mijn normen en waarden paste en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het punt is: is aan de verwachtingen van de ander voldoen dan wel een voorwaarde dat ze in je leven blijven? Het antwoord is nee. Dat is het niet. Dus waarom zou je buiten jezelf treden?  Als je buiten jezelf moet treden, omdat zo de ander in je leven blijft, moet je jezelf afvragen of diegene eigenlijk wel in je leven hoort.

Een slaaf van mijn eigen gedachte

Mijn hersenen moet je voor je zien als machines die blijven draaien en waar de stop knop bij ontbreekt. Geweldig hoor, ik kan er heel veel mee. Maar hersenen zijn ook maar hersenen die geprogrammeerd zijn door van alles in je leven. De gedachtes die je hebt of in je opkomen zijn ook maar een samenstelling van losse ideeën, beelden, herinneringen of analyses en people, je hersenen houden ervan om je daarmee te manipuleren, vooral als het negatief is en het betrekking op jezelf heeft, want ja, daar zijn we gevoelig voor. Dat doet iets met ons.

Ik was altijd de beste in situaties overdenken. Ik wil niet gelijk de stempel drukken dat dit persé iets slechts is, maar wel als je je gedachten als waarheid beschouwt of je je “ik” ermee identificeert. Je gedachten zeggen niks over wie je bent. Tuurlijk zijn het jouw gedachtes en leef jij ermee, maar je ‘ik’ zit daarachter die de gedachtes toekijkt. Wordt een toeschouwer van je gedachten, niet de gedachten zelf. En vergeet niet: als je hersenen jou kunnen manipuleren, kan jij ook je hersenen manipuleren.

Een liefdesrelatie waarin ik “niet thuishoorde”

Nu weet ik, dat ik daar wel in thuishoorde. Puur door alles wat ik ervan geleerd heb en de gelukkige ben dat ik op een keiharde manier heb mogen ervaren wat ik niet wil, en daardoor precies weet wat ik wel wil. Ik vind dit belangrijk om toch op te noemen, omdat we allemaal jong zijn en hier allemaal mee te maken krijgen. Voor iedereen die zich nu in een relatie bevindt (kan ook vriendschappelijk zijn), waarin jij 100% geeft en de ander 30%. Probeer de 70% van de ander niet ook nog zelf bij te vullen. Dat is zonde van jezelf en het vraagt tijd en energie die je in iemand kan stoppen die je wel 100% terug kan geven. En ja, dat ben je waard. En ja, dat bestaat.

Van andermans problemen mijn eigen problemen maken

ik wil altijd iedereen helpen. Ik kan me goed inleven in anderen. Dat is een kwaliteit. Maar de valkuil is, dat je van andermans problemen je eigen problemen gaat maken. Leer te filteren. Je kan voor mensen klaar staan en ze helpen. Maar zet ze niet als prioriteit boven je eigen stapeltje. Tenzij dit natuurlijk echt noodzakelijk is. Filter!

Ik ben veel met mezelf gaan praten en veel gaan schrijven. Hierdoor krijg ik mijn gevoelens op een rijtje en kan ik alles in mijzelf weer een soort plek geven in plaats van dat elke emotie maar als een wirwar door me heen vliegt. Ik geef iedereen mee om te gaan schrijven en veel tegen zichzelf te praten. Op deze manier sta je echt even stil bij jezelf en neem je jezelf ook serieus. Je word je bewust van wat er nou eigenlijk in je omgaat en wat je daar precies bij voelt.

Vragen die ik mezelf stel zijn:

-Wat is er aan de hand?

-Wat denk ik daarbij?

-Wat zijn andere gedachtes die in me opkomen?

-Wat voel ik? (Ben ik boos? Verdrietig? Teleurgesteld? Blij?)

-Waar voel ik het in m’n lichaam als ik het erover heb of aan denk?

-Wat voel ik dan precies in m’n lichaam?

-Hoe had ik het liever gezien?

Door deze vragen te stellen ben je echt even bezig met jezelf te observeren als derde persoon en daarmee krijg je ook de kans te reflecteren over wat er nou precies bij je gebeurd en waardoor dat komt. Dit is een manier waardoor ik weer liefde voor mezelf kreeg. Ik ben namelijk ook maar een mens en ik probeer ook maar het beste te doen, omdat ik denk dat dat goed is. Ik denk, ik voel, ik leef, nog maar 21 jaar en ik verwacht nu al dat ik alles goed doe en met alles ideaal om kan gaan. Het leven is de les en daarmee ben ik, in dit leven, voor mezelf de grootste les.

Ik ben nu, vooral door deze stappen, op een punt dat ik met een gerust hart op de afgelopen jaren kan terug kijken. Er is veel gebeurd, ik heb veel gevoeld, ik ben mezelf compleet verloren en daarom ook weer helemaal teruggevonden. En van alles waarin ik eerst dacht dat ik niet thuishoorde, hoorde ik wel thuis. Puur door alles wie ik nu ben, en nu mag zijn.

Probeer in elke situatie een les te vinden, en wees je op een moment van dieptepunt bewust dat je ook daar echt wat van gaat leren. Everything you’re going through is necessary for your growth.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *