Waarom het leven een spiegel is

Door Mila.

We zijn allemaal geboren, in een lichaam waar we het maar mee te doen hebben, en een stel hersenen waar we het ook maar mee te doen hebben. Verder zijn we in ons leven door van alles en nog wat beïnvloedt, bewust en onbewust. En dan nog maar niet te vergeten dat de zwangerschap en de eerste 12 maanden van je leven heel belangrijk zijn en dat al grotendeels bepaald hoe je later wordt. Best bizar toch?

Vanuit daar is het eigenlijk belangrijk om “jezelf” niet heel serieus te nemen. De persoon die je denkt dat je bent, kan zomaar een ego trap zijn. Verdwaald zijn in je ego. Wat heel normaal kan zijn, maar ik geloof dat iedereen een free soul is. Een soul die achter die ego zit. Je denken is soms eigenlijk all ego, hetgeen dat gevormd is.

Nu heb ik een tijd geleden iets gerealiseerd en ben daar actief mee aan de slag gegaan met mezelf. Als je je in een interactie met iemand bevindt, zijn er twee personen. Dit betekent dat er twee werelden op dat moment samenkomen, twee werelden die op een geheel andere wijze zijn ontwikkeld en zich hebben gevormd tot dat daadwerkelijke moment. Deze interactie wordt dus op twee manieren beleefd, dus als eerst, er is geen realiteit, er is alleen jouw gevormde perceptie en hetgeen wat er gezegd of non-verbaal laten zien wordt en de manier hoe jij dat opvat en interpreteert.

Nu een overstap naar het volgende, waarom het leven een spiegel is en het eigenlijk continu alles over jouw diepste zelf en gevoelens laat zien.

In die interactie kan er iets verbaal of non-verbaal gebeuren. Laten we als voorbeeld nemen dat er iets gezegd wordt wat bij jou vervolgens een gevoel van irritatie oproept. Op het moment dat jij ervoor kiest je aan die irritatie toe te geven, geef je eigenlijk daarmee akkoord om getekend te zijn voor de rest van het gesprek, namelijk: irritant.

Iets wat ik hierbij geleerd heb zijn meerdere dingen. Dit hele moment van interactie, is you. Everything is you. Ik vind zelf gevoelens heel interessant en vooral waarom ik bepaalde dingen voel. Voor het spiegelmoment, moet je eerst een stapje terugnemen. Want waarom riep diegene met iets wat hij/zij zei, irritatie bij jou op? Dat is namelijk iets van jou, niet van diegene. Je kan dat vaak terugvinden in dingen die bij jouzelf geworteld zitten, het heeft je namelijk geraakt. Anders had het geen enkel gevoel bij je opgeroepen. Soms kunnen we irritaties bij andere mensen hebben omdat het eigenschappen zijn die we eigenlijk heel graag zelf willen bezitten, en het irritant vinden aan onszelf dat wij dat eigenlijk deep down niet laten gaan bij onszelf. Of het zijn eigenschappen die wij zelf wel hebben, maar het eigenlijk eigenschappen zijn die wij heel graag aan onszelf willen veranderen. Denk maar eens aan het feit dat twee mensen die elkaar “haten”, vaak dezelfde eigenschappen hebben of bepaalde eigenschappen van de ander juist willen. De andere persoon deed niks met opzet, maar het deed je wel wat. Ook kan je het soms verder terug vinden in je verleden, misschien is er ooit iets gebeurd wat daarmee te maken had wat je toen pijn gedaan heeft of waar je niet achter stond. Daar is de spiegel. Het liet je iets van jezelf zien. Nogmaals, het heeft je geraakt. En alles wat je raakt is iets wat je bij jezelf terug kan vinden, anders had het niks bij je opgeroepen.

 

Daarbij gebeurde er nog iets, namelijk het moment dat je ervoor kiest je aan een irritatie toe te geven, weet dan dat de rest van de interactie daardoor getekend is. Dat is niet erg, maar als je het gesprek gaat relativeren is het van belang eerlijk te zijn met de emoties en gevoelens die er bij jou bij kwamen kijken, om zo een zo eerlijk mogelijk beeld te krijgen over jouw manier van interpreteren en handelen, en de wereld van een ander. Die soms twee hele verschillende wegen op kunnen gaan. Deze dingen die je tijdens een interactiemoment kan leren zijn natuurlijk niet alleen tijdens dit moment te leren, eigenlijk geeft het leven heel veel van dit soort momenten mee.

Een tip om het bij jezelf te leren ontdekken is eigenlijk observeren wat bepaalde momenten/situaties/gesprekken/observaties met je doen. Roept het iets bij je op? Dan betekent het dat het iets in je heeft geraakt. Dit kan elke soort emotie zijn! Blijf daar dan eens bij stil staan en vraag jezelf af wat de reden kan zijn dat het precies die emotie bij jou oproept. Op zo een moment laat zoiets eigenlijk niks zien van de ander, jij bent de perceptie, jij bent de interpretatie, jij bent de ontvanger en dat doe je op jouw manier. En als je je daar bewust van wordt, dus eigenlijk zo ook steeds bewuster van je ego wordt, dan kan je daar vrij van zijn en een situatie interpreteren gewoon simpelweg hoe deze is en daar het beste uit halen, voor beiden partijen.

There is no reality, only perception.

1 Comment

  • Wat een fijn artikel Mila. Af en toe heb ik (en ik denk iedereen) hier even een reminder van nodig. Neem je eigen gevoel en gedachten niet te serieus en probeer hier van afstand naar te kijken.

    Zelf ben ik bezig met de connectie tussen Boeddhisme en psychologie, waar ik hier een connectie zie tussen Mediteren en Meta-analyse (van bovenaf, oordeelloos een situatie analyseren).

    Bij beide vormen probeer je oordeelloos je eigen gedrag te bestuderen. Het verschil is dat bij een Meta-positie van bovenaf wordt gekeken en bij Mediteren veelal vanuit je eigen kern of zoals jij het noemt ‘free soul’.

    Thanks! ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *