4 dingen die ik heb geleerd van 3 maanden leven op Curaçao

Sinds een week ben ik terug in Nederland van 3 maanden werken en wonen op Curaçao. Ondanks dat 3 maanden niet super lang is heb ik er veel geleerd. Niet alleen over mezelf maar ook over andere. Het leven daar is heel anders dan hier, de mensen zijn anders en het klimaat al helemaal. Het is een enorme uitdaging om je koffer te pakken en je vertrouwde omgeving zo achter te laten, maar het is o zo leerzaam.

#1 Ik ben niet zo introvert als ik dacht

Als je aan mij vroeg hoe ik mezelf zou beschrijven dan zou het woordje ‘introvert’ onvermijdelijk wel naar voren komen. Ik hou nou eenmaal van op mezelf zijn, heb niet zo snel mensen nodig en kan mezelf prima vermaken. Nou, niet helemaal dus. Op Curaçao stond ik er opeens helemaal alleen voor. Opeens had ik geen beste  vriendinnen meer binnen handbereik waar ik even snel langs kon gaan als ik mij verveelde. Opeens stond er niemand random voor mijn deur om te vragen of ik mee ging een rondje rijden in de buurt. Nee, opeens voelde ik me erg eenzaam en besefte ik me hoeveel ik wel niet om mijn vrienden en vriendschap gaf. Iets wat ik mij nooit heb gerealisseerd omdat thuis alles zo vanzelf sprekend is. Je komt elkaar toch wel tegen en je spreekt toch wel met elkaar af. Thuis had ik vaker het gevoel dat ik ‘geen zin had in mensen’ omdat je het toch een soort van voor lief neemt. De eerste maand op Curacao heb ik mij verdomd eenzaam gevoeld. Je komt in een (werk)omgeving waar iedereen elkaar al kent en een bepaald groepje heeft ontwikkeld en daar maar een beetje in moet zien te komen. Niemand die jou echt goed kent of precies weet hoe je in elkaar zit zoals je beste vriendinnen dat weten. Je leert jezelf op een hele andere manier kennen en ik vond dat eigenlijk best interessant!

#2  De oceaan werkt helend

Leven op een klein eilandje midden in de oceaan, waar het strand vrijwel altijd dichtbij is; het is letterlijk een droom. Vanaf het strand lijkt de oceaan oneindig alsof er verder niets anders bestaat dan blauwe golfjes die continu heen en weer bewegen. Ik vond de dagjes naar het strand gaan erg relaxend. Vooral de momenten wanneer ik op mijn rug in het water drijf, met mijn ogen dicht zodat ik niks meer kon horen of  zien en het bijna lijkt alsof ik niet meer besta. Ik geloof er heilig in dat de oceaan een helende werking heeft. Het zoute water op je huid, het gewichtloze gevoel, het zachte geluid van golven die op de rotsen slaan. Nu ik terug in Nederland ben mis ik de oceaan om mij heen gewoon. Natuurlijk hebben we hier ook strand maar dat is toch anders (en veel te koud!).

#3 Vegan zijn is nog lang niet overal zo normaal

Misschien ligt het er aan dat Curaçao een klein eilandje is maar als ik vertelde aan locals dat ik geen dierlijke producten eet snapte ze er niks van. Ook bij de vele restaurantjes en ‘truck di pan’ (dat zijn kleine busjes met eten langs de weg) was er bijna nooit een vegetarische optie aanwezig op de kaart. Als vegan persoon kan dat soms echt frustrerend zijn omdat zelfs vegan eten super lekker en makkelijk te bereiden kan zijn. Vlees eten zit ook wel echt in de cultuur en het heeft waarschijnlijk tijd nodig voordat veganisme een beetje up-coming is. Het heeft me wel laten beseffen dat veganisme lang nog niet overal op de wereld zo ‘normaal’ is zoals in Nederland of Amerika. Ik hoop er ooit op een dag verandering in te zien maar tot die tijd blijf ik lekker zelf koken.

#4 Alles is tijdelijk

Over dit onderwerp heb ik al eens eerder een uitgebreid artikel geschreven. Tijdens mijn tijd op Curaçao heb ik erg geleerd hoe het is om continu afscheid te moeten nemen van mensen. Er zijn namelijk veel stagiaires en mensen die voor een bepaalde tijd verblijven op het eiland. In het begin vond ik het daarom vrij lastig om echt een band op te bouwen met iemand want ja, ze vertrekken toch binnenkort weer naar Nederland! Maar na een tijdje realiseerde ik me dat tijdelijke momenten met personen ook heel fijn en gezellig kunnen zijn. Het tijdelijke gevoel gaf juist een soort van vrijheid en inspiratie. Je kan uiteindelijk zoveel dingen leren van personen om je heen, hoe kort of lang ze dan ook in je leven mogen zijn. Je maakt samen herinneringen, hebt een gezellige tijd samen en dat is soms meer dan genoeg. Het is allemaal prima zo, dacht ik na een tijdje. Natuurlijk kan het soms dan nog steeds moeilijk zijn om afscheid te nemen maar ook dat hoort erbij. Het leven is altijd in beweging, mensen komen en gaan, emoties veranderen continu en dat maakt het juist allemaal zo interessant!

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *